Bize Neler Oluyor?
Bize Neler Oluyor?
15 ağustos tarihinde medyada “Şizofreni hastasına cop, bibergazı ve ölüm “ başlıklı bir haber okudum ve kanım dondu. Öncelikle medyada yer bulan haberden kısa bir alıntı ile başlamak istiyorum ki üzerinde kafa yorma şansımız olsun.
“ Akıl hastanesinde tedaviyi reddeden Çelebi’yi hastaneye götürmek için ailesinin talebiyle eve gelen polisler, kendilerine direnen şizofreni hastası Çelebi’ye cop ve biber gazıyla müdahale etti.
Başına çok sayıda cop darbesi alan Çelebi olay yerinde hayatını kaybetti. Görgü tanıkları, savcılığa verdikleri ifadelerinde, polislerin Çelebi’nin başına “cop yamulup düzelecek kadar şiddetli bir darbeyle” vurduğunu belirtirken, Çelebi’nin yakınları olaya karışan emniyet mensupları hakkında suç duyurusunda bulundu. “ (gazete vatan’dan alıntıdır. )
Doğru olduğu varsayımı ile paylaştığım habere bakarsak; yaşananların tam bir vahşet ya da korku filmi tadında olduğu aşikar…
Olayın vehameti bir yana ülkemizde “şiddetin sıradanlaşmasından mı “ yoksa “ zaten ruh hastasıymış ve direnmiş ne var bunda canım “ mantığından mı bilemiyorum, haber pek ilgi çekmedi.
Fakat otizmli bir genç annesi olarak bu haber beni çok yaraladı ve vaktiyle benzer bir sebepten yaşanan olayları hatırlattı…
Otizmli gence ve ailesine yardımcı olmak yerine yaşananları telefonlarının kameralarına kaydeden ve çevik kuvvet çağıran bir halkımız olduğu gerçeği ne yazık ki kanımı donduruyor. Üstelik bu genc daha sonraları ailesi sayesinde başarıları ile adından söz ettiren biri oldu. Ailesiyle diyorum çünki devletin bu konudaki yetersizlikleri hepimizin malumu. Daha normal çocuklar kadar bile eğitim hakkına kavuşabilmiş değiliz.
Oysa konuşamadıkları için dertlerini anlatamayan Otizmli çocuk ve gençlerin zaman zaman çevreden yanlış anlaşılabilecek taşkınlıkları olduğu otizmi tanıyanlarca bilinmekte. Konuşsa ve oldukça iyi konumda bile olsa ergenlik psikozundaki otizmli gençlerin ailelerine şiddete varan davranışlarda bulunabildiklerini zaman zaman görmekteyiz. Bahsettiğimiz sıkıntılı süreç genellikle geçici olmakla birlikte az sayıdaki otizmliyi etkilediği de bir gerçek.
Çevik kuvvet meselesi çok uç bir örnek gibi gelebilir. Ancak benim başıma gelen bir olayı da sizinle paylaşınca kaygımın nedeninin daha net bir biçimde ortaya koyacağımı düşünüyorum.
Bu anımı sizlerle paylaşmak istiyorum çünki bazen gördüğümüzü sandığımız şey bambaşka bir durum olabilir.
Otizm dahil diğer tüm ruhsal bozuklukların çevremizdeki yansımalarını doğru değerlendiremiyor olabilirz…
Oğlum Ata konuşarak derdini anlatabilen, okuma yazma, basit seviyede de olsa matematik bilen, bilgisayar kullanma, çeşitli müzik aletlerini çalabilme kapasitesine sahip, mutfak işlerinde yetenekli, iyi eğitimli sevimli bir otizmli genç. Ancak buna rağmen biz de zaman zaman sorunlar yaşayabiliyoruz.
Bazen boş bulunup anlık dalgınlıkla kendisine bir sonraki planımızı açıklamazsak zaman zaman strese girebiliyor. Özellikle babasının sık sık iş seyahatlerine gitmesi nedeni ile oğluşum babasını kaybetme korkusu yaşayabiliyor.
Bir gün dışarda bir işimizi halledip arabamızla yaşadığımız evin otoparkına girdik. Ancak kapalı otoparkta yer kalmadığını ben ve Ata arabadan inince fark edebildik. Normal bir ailede bu durumdan doğal bir şey olamaz tabiki. Baba dışarıya çıkar ve açık otoparka park edip gelir. Olaysız bir biçimde evinize çıkarsınız.
Ancak biz olacakları öngörme fırsatı bile bulamadan babamız bizi bırakıp otoparktan çıkınca kızılca kıyamet koptu. Önceden kendisine açıklama şansı bulamadığımız için oğlum strese girdi ve baba baba diye bağırmaya başladı. Ben durumu ona izah etmeye çalışırken o, kaygıdan beni duymuyordu bile…
Onu sakinleştirmeye çalışırken kapalı devre kameralardan bizi gözleyen bina güvenlik görevlisi koşarak yanımıza geldi ve belinde taşıdığı şu an hatırlayamadığım bir şeye elini attı. O an o kadar şaşkın ve korkmuş durumdaydı ki benim saldırıya uğradığım varsayımı ile hareket ediyordu. Eğer ben hızlı davranıp o, benim oğlum ve hasta demeseydim olacakları tahmin edebilirsiniz.
Aslında binadaki tüm güvenlik görevlileri ile muhabbetimiz vardır. Ata yı sevip onunla ilgilenirler. Ata ya selam vermeden geçmezler, hal hatır sorarlar mesela.. Fakat bahsettiğim görevli işe yeni başlamış ve bizi tanımıyormuş. Çıkan seslere göre hareket etmiş ve Ata ile yakın temasta olduğum için de kötü bir senaryodan başka bir olasılığı düşünememiş.
Az önce de dedim ya ; bazen her şey göründüğü gibi değildir.
Netice olarak demek istediğim konuya geleyim. Başta polisimiz olmak üzere ülke olarak hepimizin bu konularda eğitilmesine ihtiyaç var.
Otizm her zaman basında yansıyan hali ile olmuyor çok çeşitli tipleri ve hatta evrelerinin olduğunu, sakin bir yaklaşımla her sorunun çözülebilirliğini de bilmek ve öğretmek gerekiyor.
Aslında mesele hasta ya da sağlıklı birey diye ayırmadan insana insan olduğu için hakettiği değerle yaklaşmayı becerebilme meselesi ve bu konudaki karnemizin de kırıklarla dolu olduğu hepimizin malumu…
Sevgi ve hoşgörü birazda bilgi çok şeyi çözer…
Çözümsüz sorunlarımızın kalmaması dileğiyle sevgiler…
Serpilgül
Add Comment